เป็นเรื่องแปลกที่เราสามารถพบเจอใครหลายคนที่มีความฝันใช้ชีวิตในทุกวันโดยที่ไม่มีความหมายเลย เชื่อว่าใครหลายคนคงเกิดคำถามว่าวันทุกวันมีชีวิตเพื่ออะไร แล้วจะทำอย่างไรต่อไป วันนี้ควรจะทำอะไรดี แต่สุดท้ายเมื่อคิดไม่ออก ผลลัพธ์ที่ได้คือเลือกที่จะทำตามเมื่อวาน ชีวิตที่ใช้ตามวันวาน จะมีอะไรไปมากกว่าอดีต เราเหยียบรอยเท้าเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วรอใครมาหยิบยื่นสิ่งใหม่ให้ หากมีใครขีดโชคชะตาให้ อาจจะยังเป็นความโชคดี น่าเศร้าที่เราละทิ้งโอกาสที่จะขีดเขียนมันซะเอง 

ความตั้งใจที่เคยมีดูคล้ายว่ากำลังจะหายไปในสังคม เมื่อถูกกล่าวถึงความผิดในสายตาคนอื่น เป้นเรื่องที่น่าเสียใจที่เราเลือกที่จะไม่ปกป้องความฝัน แต่เลือกที่จะโยนมันออกไป ในวันที่ว่างเปล่าเราถามหาถึงเหตุผล เพียงแค่เศษกระดาษที่จะเขียนมันเหลือแค่ครึ่งแผ่นซะแล้ว 

ยิ่งวันเวลาผ่านไป คนเราก็ทิ้งพื้นที่ตัวเองมากขึ้น ขนาดของมันแทบจะไม่พอสำหรับชีวิตในหนึ่งวัน ขณะเดียวกัน พื้นที่ที่หายไปเริ่มจะเรียกคืนไม่ได้ จนอดไม่ได้ที่ต้องล่วงล้ำในเขตคนอื่น พื้นที่บนโลกใบนี้มันกว้างมากเลยจริงๆ หากแต่เราเหลือไว้ที่ยืนของร่างกาย